Hulpgroep BORDERLINE Slachtoffers

 

GASTENBOEK EN VERHALEN...

Wij bieden op deze website een Gastenboek aan dat openstaat voor iedereen die in zijn/haar leven te maken heeft met een Borderline patiënt of aanverwante persoonlijkheidsstoornis en in het gastenboek hier graag iets over kwijt wil.

DIT GASTENBOEK IS NIET BEDOELD VOOR MENSEN MET EEN STOORNIS. 

Je hart luchten betekent echter niet schelden, slecht woordgebruik, dreigen of ander ongepast woordgebruik (veelal tegen de Borderline patiënt in een relatie). Probeer het netjes, kort, rustig en verstandig te houden in het Gastenboek. Ongepast woordgebruik wordt door ons verwijderd. 

Verder houden we ons vast aan de stelregel dat elk slachtoffer meteen bij de groep hoort na het moment van inschrijving als lid van onze vereniging en wij proberen veiligheid en rust te bieden om zo veel mogelijk slachtoffers het vertrouwen te geven om lid te worden en eventueel aanwezig te zijn op ledenavonden en bijeenkomsten zodat we elkaar kunnen helpen en ondersteunen.

Veelal zullen slachtoffers  partners zijn binnen een (gewezen) relatie. Maar ook kinderen, familieleden, vrienden en kennissen van Borderline patiënten kunnen slachtoffer zijn en ook hen verwelkomen we van harte en we hopen onze bijdrage te kunnen leveren door onze kennis over de verschillende belevingswerelden van de Borderline patiënt en de "gewone mens" met u te delen.

Wij hopen u te mogen begroeten in ons gastenboek! 


Mijn moeder was een Borderline patiënt.

Gastenboek

16 berichten op 4 pagina's
Iris Folkers
20-07-18 15:03:18
Is dit werkelijkheid? blijf ik me afvragen. Mijn moeder, haar zusje (zelfmoord) en mijn broertje (heroine/zwerven) waren bi-polair, allemaal in andere vorm. Schichzo, manisch en bordeline. De vader van mijn zoon is bordeliner en woont begeleid, na een zelfmoordpoging, coma 1week. Kind was toen 4 jaar.
Door de belasting in mijn leven, altijd zorg geven aan moeder en broertje, heb ik de diagnose ptss aangaande vroege jeugdtrauma"s, maar altijd gelukkig semi-normaal kunnen functioneren. Mijn kind is met 1215 gram ter wereld gekomen, als prematuur, is altijd wat anders geweest dan anderen. Ik dacht dat dit de oorzaak was van zijn gedrag. I.s.m. o.a. school en psychiatrische hulp, en een opvoeding op maat, is hij ver gekomen. Hij heeft geen diagnose en wil dat ook niet.
Sinds een jaar is de relatie van mijn zoon uit (4 jaar) en is hij helemaal van het pad geraakt. Alcohol, drugs, anabole steroiden spelen hierin helaas ook een rol. Hij laat zich door verkeerde vrienden van alles op de mouw spelden, vrienden die hij voorheen had wil hij niet meer kennen. En erger nog mij ook niet meer. Inmiddels noemt hij me bij mn voornaam i.p.v. mam. Hij trekt een destructief pad over zijn leven. Ik kan het als moeder bijna niet meer aanzien. En weet zeker dat een persoonlijkheidstoornis de oorzaak van al dit leed is. Ook gezien de familie geschiedenis.
Sinds 1,5 maand heb ik tijdelijk bij hem gewoond, nu heeft hij vandaag al mijn spullen op de openbare weg gezet. Ben er zo stuk van, hoeveel verdriet kun je dragen als mens en als moeder.
Ik wil nooit meer mensen om me heen met een persoonlijkheidstoornis als bordeline want dat breekt mijn persoonlijheid af.
Een ieder sterkte en fijn dat ik mijn verhaal even kwijt kon.
Sophie66 van beek
02-04-18 21:58:29
Ik ben 51 jaar en dochter van een borderliner.
Mijn moeder is een lieve gecompliceerdere vrouw, nu zij wat ouder is zijn de scherpe kantjes er af en is zij niet zo destructief meer.
Onnodig om te zeggen dat ik het een en ander heb meegemaakt en een aantal trauma’s tijdens mijn jeugd heb opgelopen. Vooral de suïcide pogingen van mijn moeder hebben diepe sporen achtergelaten. Doordat mijn moeder psychisch niet echt goed in staat is geweest om twee kinderen op te voeden, zijn mijn zusje en ik emotioneel verwaarloosd en ook mishandeld.
Het heeft jaren geduurd voordat ik dit een plekje kon geven en moest accepteren dat mijn band met mijn moeder niet echt gelijkwaardig is maar dat ik als jong kind een verzorgende rol op mij had genomen,
Ik heb ook moeite met nee zeggen en voel mij erg verantwoordelijk.

Twee jaar geleden heb ik op aanraden van een psycholoog E.M.D.R therapie gehad om mijn trauma’s te verwerken.
Dit heeft enorm geholpen met het verwerken en inzicht krijgen in mijn eigen problematiek.
Tijdens deze emotioneel intensive periode begon ik weer op te bloeien en uit mijn isolement te komen en meer mensen op te zoeken en uit te gaan. In die tijd kwam ik een oud vriendje van mij tegen. Wij zijn in die periode een relatie aangegaan. Van af het begin begon mijn instinkt mij te waarschuwen. Hoe meer ik mijn twijfels begon te krijgen hoe harder hij zijn best deed. Maar uiteindelijk begon hij te vervallen in afhankelijk gedrag en zodra ik vragen aan hem begon te stellen kwam mijn vriend op de proppen met zijn problemen en zijn angsten. Ik dacht dat hij een depressie of een burn-out had. Wij werken allebei in de hulpverlening en hebben wij zwaar werk. Tegelijkertijd bekroop mij het gevoel dat ik gemanipuleerd werd.
Uiteindelijk is de relatie nu over en na 5 weken zonder hem ben, zie ik het opeens heel duidelijk. Hij had precies het zelfde emotionele en psychische reactie patroon als mijnmoeder.
Ik ben geen psychiater, maar wat voor label je op deze problematiek plakt, ik weet wat ik heb ondergaan met hem.
Nelly DE GOOYER
18-03-18 16:25:12
Hallo,

Ik denk dat mijn dochter ook een vorn heeft van bodeline zij ontkent het en ze is wel in behandeling geweest voor ers.Zo hecht zij mij en onthecht zij mij.
Ik heb het geluk dat zij geen drugs gebruikt enz.
Ja ik heb ook geen kontakt met haar en dat wil ik ook niet meer want ik ga er onder door.Je moet voor je eigen opkomen want het sloopt je.Ja het is soms moeilijk maar kom voor je eigen op hoe moeilijk het ook is.Door mijn verhaal hoop ik ook echt dat ik door dit verhaal soms mensen kan helpen..
Ik herken soms een verhaal wat over een komt met mijn verhaal.
Inge Bonninga
27-02-18 19:20:47
Mijn verdriet is groot. Ik ben een alleenstaande moeder en kwam ongeveer een jaar geleden achter dat mijn dochter een borderline Queen stoornis heeft.
Ze woont samen momenteel. Zolang je deed wat ze wilde dan was alles ok. Maar het uitermate gelieg zorgde ervoor dat ik stopte met naar haar pijpen dansen.
Gevolg is dat ik haar niet meer ziet of hoort. Overal geblokt ben en haar ook niet kan bellen. Inbraken op mijn FB snachts . Ik krijg meldingen gezien ik hem goed heb beveiligd. Verhalen die ze rondverteld. Ze heeft mijn ingewisseld. Haar schoonmoeder is nu alles.
Hoewel ze misbruikt is door haar vader heeft ze ook met hem weer contact gezocht. Ik heb deze weg altijd opengehouden dat is wel zo.
Waar ik mee zit is dat ik niks kan doen om haar leven anders te maken. Ik gun haar ziekte niemand.
Mijn deur blijft op een kier. Maar hoe kan ik haar het beste helpen als ze niet naar de hulpverlening wil.
Radeloos ben ik.
Denise Samson
17-10-17 21:59:10
Wat een oprechte geruststelling deze website... Ik dacht dat ik langzaamaan gek werd. Ik werd het eigenlijk ook.. Al twee jaar zijn wij uit elkaar. Ik deed alles om de "goede vrede" te bewaren voor onze dochter. Ik heb mijzelf aan de kant gezet om escalaties te voorkomen en ik was er serieus ook nog trots op. Dat ik ondanks de verknipte situatie een stabiel thuisfront in mijn huis kon handhaven voor onze dochter. En in de weekenden veelal papa (borderline/ narcist) opzocht om gezamenlijke activiteiten te ondernemen. Mijn dochters belang stond voorop in deze. Immers wilde ik niet dat zij dezelfde jeugdtrauma's op zou lopen als haar vader. Haar vader deed echter geen enkele moeite en ik gaf klaarblijkelijk teveel kado en te weinig grenzen aan. Ik ging letterlijk gebukt aan het alleenstaande ouderschap (en onbegrip vanuit familie) met daarnaast de "zorg" over een onstabiele vader. Maar eigenlijk heb ik het zelf in leven gehouden... Het veranderde niet. Ik had steeds de stille hoop dat ik binnenkort echt wel een keer mijn dochter een weekendje bij papa kon laten logeren, zodat ik zelf even kon bijtanken. Hij misbruikte precies dat lijntje, die onzekerheid van mij, om haar achter te laten, om zodoende mij te kunnen "claimen". Totdat ik geheel onverwachts en niet gepland (!) na twee jaar een nieuwe man op mijn pad kreeg. Mijn eerste gedachte was rennen! Ik voelde een vonk maar ik vertrouw totaal niet meer op mijn eigen gevoel of oordeel. Ik ging het uit de weg maar het kwam toch terug. Ik zie mijn dochter opleven van de welverdiende aandacht die ik behoor te krijgen. Ik vind het moeilijk, zo moeilijk. Dit aangaan betekent de beerput van mijn borderline ex opentrekken. De beerput waarvan ik bang was van de diepte, de onuitputtelijkheid, en de destructie. Tegelijkertijd leef ik op van de liefde maar de zwaartekracht van mijn ex weegt immens zwaar. Toen ik alle lijntjes verbrak liet hij zich opnemen wegens doodwens. Ik heb werkelijk alle GGZ hulplijnen proberen in te schakelen, zonder succes. It's my own battle..
Tonen: 5  10   20

Ik ben een moeder van 35 jaar en leef nog elke dag met de gevolgen van de ziekte van mijn moeder. Het heeft mijn leven volledig bepaald en loopt als een rode draad door mijn bestaan. Dit omdat, zoals iedereen wel weet die met Borderline te maken heeft of heeft gehad, deze mensen stelselmatig liegen, bedriegen en anderen zwart maken om zelf daar weer aandacht uit te krijgen. Mijn moeder heeft mij regelmatig slecht gepraat om zo bijvoorbeeld van de buren medelijden te krijgen. Ze gebruikte mij, als kind, om haar eigen “gapend gat in haar gevoelsleven” te vullen.

Haar Borderline persoonlijkheidsstoornis heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.  Niet dat ik slecht ben of zo, hihihi.  Integendeel, liegen en bedriegen staan bij mij erg hoog in het vaandel. Zodra ik merk dat mensen niet eerlijk zijn dan begin ik direct te steigeren. Maar een normaal leven, als kind, was er niet bij en ik voelde mij slecht, schuldig en  minderwaardig.

Door haar (soms bizarre) acties keken mensen vaak met een scheef oog naar mij. Dit ook omdat anderen aan de buitenkant niet kunnen zien wanneer iemand de Borderline stoornis heeft en men deze mensen ook gewoon op hun woord gelooft.
Een eigen persoonlijkheid heb ik, als kind, nooit kunnen ontwikkelen en  had ik niet. Ik liep als meisje van 10 jaar altijd gebogen naar de grond te kijken en maakte mij zo klein mogelijk.

Ik schaamde mij voor mijn moeder en wist niet of mensen mij nog wel mochten want ik was toch “dat verschrikkelijke kind”.

Doordat mijn moeder Borderliner was, heb ik nooit een basis opvoeding gehad. Dit speelt je hele verdere leven een rol en draag je feitelijk dagelijks mee.   
In mijn pubertijd werd ik hierdoor opstandig wat er weer toe leidde dat mijn moeder nog ergere dingen over mij begon te verzinnen om mij naar beneden te halen zodat mensen mij als een verschrikkelijk kind gingen zien. Dit maakt dat ik mij erg minderwaardig voelde en tot nu toe snel in de verdediging schiet.  Mijn hele leven, als kind, draaide altijd om mijn moeder, haar stemming en haar zin. Een bestaan als kind had ik zelf niet…..

Ik heb sinds 7 jaar geen contact meer met mijn moeder en is er eindelijk rust in mijn leven gekomen. Nu ik ouder word en veel streken van haar heb overleefd, snap ik niet waarom ik niet eerder het contact met haar heb verbroken,
Ja, het blijft je moeder maar ik kan mij niet bedenken in welk opzicht. Ik kom dus uit een gezin waar geen liefde werd gegeven, er nooit een knuffel voor mij geweest is of iemand die tegen mij zei “ik hou van jou”. Mijn vader was er ook niet om de situatie op te vangen. Waarschijnlijk werd hij zelf ook “gek” van alles. Later zijn ze ook gescheiden.  Het vroegere gemis aan liefde kwam bij mij sterk naar boven toen ik zelf kinderen kreeg.  
Op dit moment vecht ik voor mijn schulden die ik, mede door alles, heb overgehouden. Het is zwaar maar ik hoop ooit mijn rust en geluk weer te vinden samen met mijn dochters.
Wat ik allemaal precies heb meegemaakt is teveel om op te schrijven. Dit wil ik wel samen met je delen maar dan kun je het beste, via de site, contact met mij zoeken. Door alles wat ik heb mee gemaakt en doorstaan heb maar ook overwonnen heb, kun je mij inderdaad wel een ervaringsdeskundige noemen. Ik wil anderen dan ook graag met hulp en advies terzijde staan. Ik heb dit zelf vroeger enorm gemist. Goede hulp, advies en ondersteuning voor de slachtoffers van Borderliners kan veel verdere ellende en verdriet helpen voorkomen.  

Mama,

Ervaringsdeskundige.